Karperluis (Argulus Foliaceus)

Karperluis (Argulus Foliaceus)

Levenscyclus karperluis: Afhankelijk van de temperatuur. De vrouwtjes verlaten na bevruchting de vis, waarna er gemiddeld 100-400 eitjes worden gelegd op planten, vijverwand of stenen. Waarna het vrouwtje sterft. De eitjes zijn ongevoelig voor vrijwel alle medicatie. Na uitkomst van de eitjes zwemmen de larven vrij rond en vervellen/verschalen 7 keer, na 2 maanden kunnen ze geslachtsrijp zijn. De voortplantingsperiode ligt tussen april en september. Beneden de 15 graden stopt de eiproductie. Zonder gastheer kan een karperluis ongeveer 3 weken overleven.

Categorie: Kreeftachtig, meercellig, dierlijk en eierleggend organisme.

Adviesgroep Koi en vijver

Karperluis

Symptomen en schade: Met zijn slurfvormige mond (angel) dringt de Karperluis door de huid om bloed en weefsel tot zich te nemen. Tegelijkertijd wordt er wat gif in de vis gespoten. Hierdoor ontstaan er zichtbare steekplekken die (wit) verkleuren omdat het weefsel afsterft. Er kunnen zelfs schubben loslaten en lokaal roodachtige huidontstekingen ontstaan. Vissen kunnen vermageren, schichtig worden of zich afzonderen en stoppen met eten. Verhoogde kans op bloedarmoede bij jonge vissen en sterfte.

Bijeffecten: Bacteriële- of schimmel infecties. Mogelijke overdracht van virussen en het verlies van de beschermende functie van de huid.

Hoe te herkennen: Hier is in principe geen microscoop voor nodig!
Het is een doorzichtig, groenachtig kreeftje met zwarte vlekjes van ongeveer 0,5-0,8 mm groot. Een ovaal, plat lichaam met twee goed zichtbare ogen. 4 paar pootjes (8 stuks), hiermee kan hij korte stukjes zwemmen en zich goed voortbewegen. Een angel met gif die zich tussen de ogen bevindt. Het achterlijf is in tweeën gedeeld. De staart beschermt de ademhalings- en geslachtsorganen en wordt gebruikt om te sturen.

Ontstaan: Besmetting met karperluis kan ontstaan door de introductie van nieuwe vissen, door het geven van levend voer, of door nieuwe planten waaraan eitjes kleven.

Behandelen: De parasiet kan tot 3 weken zonder gastheer overleven en de eitjes zijn ongevoelig voor de meeste medicatie. Dit maakt het een moeilijk te bestrijden parasiet.

Het meest effectief (maar meestal niet haalbaar in de praktijk) is uitdroging door de vijver en de installatie tijdelijk droog te leggen.

De zonnebaars en een zeelt eten karperluis en kunnen een kleine bijdrage leveren om het aantal karperluizen te verminderen.

Raadpleeg voor het gebruik van medicatie altijd een specialist!
Er zijn veel kant en klare producten in de handel, volg hierbij de aanwijzingen uit de bijsluiter van de fabrikant.
Het gebruik van deze middelen is niet zonder risico!

Bij een minder ernstige besmetting kan een kort zoutbad van 15 gram/liter de meeste karperluizen doden. (alleen toepassen in een bowl) Ze vallen er meestal vanzelf af of kunnen daarna gemakkelijk verwijderd worden. Huidwondjes desinfecteren met verdunde jodiumtinctuur. Vermijd hierbij contact met de kieuwen.

Medicatie: Meestal worden fosfaattesters gebruikt voor de behandeling, maar hier treedt de laatste tijd veel resistentie tegen op. Andere werkzame middelen zijn Diflubenzuron, Ivermectine en Lufenoron. Het grote voordeel van deze middelen is dat het ook tegen de eitjes werkt. Daarom hoeft het maar 1x te worden toegediend.

Middelen: Diflubenzuron (Chitine synthese remmer), Trichlorfon (giftig, kankerverwekkend), Ivermectine (semi-synthese derivaat), Lufenoron (insecticide).

Waarschuwing: Denk aan een goede beluchting tijdens de behandeling, zet apparatuur zoals UVC en Ozon uit, verwijder absorberende materialen zoals zeoliet of actieve kool. Ververs veelvuldig na een behandeling. Gebruik geen medicatie door elkaar (denk daarbij ook aan zout)
Veel middelen zijn giftig of oxiderend! Vergeet niet om jezelf goed te beschermen door het dragen handschoenen en beschermende  kleding. (veiligheidsbril en mondkapje)